|  | | Vitaliteitstraining | | Groei en Ontwikkeling |
|
| |  | |
|
|
Marcus Aurelius zei: “De kwaliteit van je gedachten maakt de kwaliteit van je leven’. Dat zijn niet zomaar wat woorden. Overal vind je verwijzingen naar de wetenschap dat er onmetelijke kracht schuilt in de energie van gedachten en hun magnetisme. Wat je uitstraalt maakt wat je aantrekt en je leven vormt zich naar de dingen die je overkomen en hoe je erop reageert. Je reacties van vandaag hebben vervolgens weer hun invloed op de dingen die je morgen overkomen.
Je leven vormgeven doe je beter vanuit een ‘ja’ dan vanuit een ‘nee’ . Beter vanuit dat wat je omarmt dan vanuit dat wat je afweert of afwijst. Het is het magnetisme van de positieve gedachten dat je in wilt zetten, niet dat van de negatieve gedachten. De gedachten dus, die gaan over hoe je de dingen wél zou willen en niet die over wat je níet wilt of over waar je bang voor bent.
Helaas is daar niet alles mee gezegd. Gedachten vormen zich niet alleen naar onze bewuste bedoelingen, maar zijn ook onderworpen aan fysiologische processen, genetische aanleg en ervaringen die we in ons leven hebben opgedaan. Los daarvan zien wij allen het verval van ons lichaam als onvermijdelijkheid voor ons opdoemen. Er is voor mensen dan ook overal wel aanleiding, om de kracht die schuilt in positieve gedachten en in het uitbannen van negatieve gedachten, te verwerpen of af te wijzen. Moeilijkheden, angsten en onzekerheden en het potentiele gevaar van mislukking en verval, zijn daarbij voor ieder mens steeds willige handlangers.
Toch is de kracht van het magnetisme van de positieve gedachte een natuurwet die door alle eeuwen heen steeds weer wordt herontdekt door ieder die bereid is en de moed heeft om zich er met niet aflatende toewijding aan over te geven of er steeds weer de weg naar terug te zoeken. Ik kan niet anders dan erin blijven geloven.
Erik de Rie, 17 mei 2012.
|
|
In maart waren er twee pilots van de training Elementen. Beide hetzelfde concept, maar toch verschillend. Één op een plek middenin de rust van de natuur, vijf dagen helemaal weg uit de dagelijkse beslommeringen. En één in een zaal middenin het land, in vijf wekelijkse avonden, steeds rechtstreeks vanuit de drukte van ieders dag.
Ieder heeft het op zijn of haar eigen manier beleefd en het heeft iedereen op eigen manier iets opgeleverd. Dát en de feedback erop, heeft ons een schat aan informatie gegeven over de inhoud van het programma en over de vormgeving ervan. Gedurende de pilots hebben wij ons van commentaar in deze blogs onthouden om de dingen de gelegenheid te geven te lopen zoals ze liepen. Nu kunnen we met de resultaten van de afgelopen weken aan de slag. Aan de hand daarvan krijgt het programma ruwweg twee onderdelen. Een deel waarmee je online zelf aan de slag kunt en een deel waarmee in kleine groepjes of één-op-één aan verdieping kan worden gewerkt. Binnenkort komt daarover meer informatie op onze site.
Dertig mensen hebben met ons meegewerkt in een nieuw programma dat is geënt op onze visie op het vinden en vasthouden van levenskracht. We zijn iedereen die het avontuur van de introductie met ons is aangegaan geweldig dankbaar voor hun inzet en vaak ook hun doorzettingsvermogen.
Erik en Eveline 25 april 2012.
|
|
Wat heeft een mens nodig om het aan te durven of om bereid te zijn bij zichzelf naar binnen te kijken? Wat heeft een mens nodig om het aan te durven de wereld open tegemoet te treden zonder bang te zijn, of zich iedere seconde om zichzelf te bekommeren? Wat heeft een mens nodig om het leven en de wereld tegemoet te treden met een ja in plaats van een nee, of in elk geval om je bij alles dat je afkeurt af te vragen: “Als dit het niet is, wat is het dan wel?” En: “Waar zit dát wat ik kan omarmen?”
Hoe langer ik ernaar kijk, hoe moeilijker ik het vind om tot een min of meer algemeen geldend antwoord te komen. Misschien is het er zelfs niet. Wat het oplevert is me wel duidelijk: een onuitputtelijke bron van energie.
Erik, 29 maart 2012.
|
|
Gewoon eens even stilzitten is lastig doordat iets van binnenuit je blijft bewegen. Gewoon wat bewegen kan iedereen (zij het dan ook naar de beperkingen van zijn gezondheid) maar iets binnenin houdt je stil. Gewoon wat minder eten is strikt genomen minder werk dan meer eten, maar iets binnenin laat je eten. Gewoon waardering hebben voor wie je zelf bent ligt voor de hand – waarom zou je niet – maar iets in jezelf rekent je toch steeds scherp af; zelfs op dingen waar je niemand kwaad mee doet. Wat jij vindt, gewoon over je eigen leven, daar zou toch eigenlijk iedereen respect voor moeten hebben, maar iets in jezelf houdt er rekening mee dat je er een oordeel op zult oogsten.
Het grootste deel van mijn leven zoals ik me dat herinner, heb ik nagedacht over een weg uit circels die je vasthouden. De mooiste momenten daarin zijn op dagen dat je er met andere mensen, in wederzijdse bewondering, vrijuit over kunt praten.
Erik 7-3-2012
|
|
|
Je kunt energie en vitaliteit wel vergelijken met geld op een banrekening. Je kunt er niet meer vanaf halen dan erop staat. Misschien kun je soms wat onder de streep gaan, maar er komt altijd het moment van de afrekening. (De huidige crisis maakt dat in de hele wereld weer eens duidelijk.) Je kunt er niet alleen maar geld vanaf halen, je moet ook zorgen dat er van tijd tot tijd geld bij komt.
Er zijn mensen die per maand tekort komen, mensen die net uitkomen en mensen die wat overhouden. Er zijn er die hun rekening alleen vullen met wat ze werkend verdienen en daarna weer leeg maken. Er zijn mensen die sparen en er zijn er die met investeringen hun vermogen vergroten. Sommige mensen laten hun geld op de bank laten staan zonder er ooit wat mee te doen; anderen proberen zoveel mogelijk tot stand te brengen met wat ze hebben verdiend. En daarbij kun je vervolgens alles alleen maar aan jezelf besteden of ook een deel aan anderen.
Tot slot: er zijn ook mensen die proberen om zich andermans geld toe te eigenen en zelfs die variant kom je tegen in de manier waarop mensen omgaan met energie.
Erik de Rie, 27-2-2012
|
|
Iemand zei tegen me dat alles egoïsme is. Ieder woord, iedere daad van iedere mens is louter gebaseerd op egoïsme. Tja, je kunt die gedachte natuurlijk meteen verwerpen zonder erover na te denken, maar als je dat nou eens niet doet? Wat doe ik en wat zeg ik allemaal, waar werkelijk geen enkel eigenbelang aan kleeft? “Ook de dingen die ik voor een ander doe?”, vroeg ik nog. “Ja”, zei hij. “Ook de dingen die je voor een ander doet. Alles heeft een basis van egoïsme.”
Hmmm.....
Maar zo kan het toch niet zijn? Ik geef toe: een paar uurtjes prime-time televisie bevestigt wel dat egoïsme en zelfingenomenheid groot de dienst uitmaken in deze wereld, maar toch.... Je gaat me toch niet wijsmaken dat er niet ook nog een andere kracht in deze wereld en in onze levens actief is? En trouwens, nu we het er toch over hebben: moet er altijd een oordeel op rusten wanneer iemand goed voor zichzelf zorgt? Vast niet.
Mooie vragen. Veel te mooi om meteen met het eerste het beste antwoord af te doen. Misschien gewoon maar eens een tijdje met je mee laten lopen.
Erik de Rie, 20 februari 2012.
|
|
Overzicht draagt bij aan vitaliteit. Het zorgt voor rust en voorkomt dat je nodeloos veel energie kwijtraakt. Maar in een wereld als de onze is het houden van overzicht niet vanzelfsprekend. De maatschappij heeft een sterke neiging naar snelheid en overprikkeling. Al snel voel je je opgejaagd en het is niet moeilijk om een gevoel te ontwikkelen dat je tekortschiet.
Wat op zijn beurt weer bijdraagt aan overzicht, is een goed besef van waar je prioriteiten liggen. Ik bedoel niet in het bijzonder de prioriteiten in je werk of de dingen die je op een dag te doen hebt, maar meer in het algemeen. Wat van alles dat in het dagelijkse leven op je afkomt is belangrijk en wat is minder belangrijk? Het loont de moeite om daar eens bewust naar te kijken, maar niet alleen maar met een lijstje van woorden. In de training Elementen zoeken we de woorden en maken we dan een vertaling van de woorden naar een beeld. En we slaan een brug tussen het verstand dat nadenkt en het gevoel dat ervaart. Woorden alleen raken los van elkaar en verdwalen dan soms tussen miljarden hersencellen. Het verstand begrijpt, het verstand samen met gevoel, die wéten. Een beeld zegt meer dan duizend woorden en sneller. Het geeft helder jouw gedachten weer over wat belangrijk is en het is steeds meteen beschikbaar, zodat je niet verdwaalt in de spelonken van je geest. Dát geeft overzicht, spaart energie en het levert levenkracht op.
Erik de Rie, 15 februari 2012.
|
|
We hadden aangekondigd wat te zullen schrijven over “prioriteiten” als onderdeel van een persoonlijk filosofisch concept. We laten het onderwerp even wijken voor iets over de inschrijvingen op de pilot van “elementen” in het voorjaar. We zijn enorm blij met een groot aantal inschrijvingen. Voor de training op dinsdagavonden in De Bilt zijn er inmiddels zoveel aanmeldingen dat er nog maar één plaats over is.
Voor de training op Terschelling hebben we nog vier plaatsen beschikbaar en omdat we op Terschelling in een kleinere setting werken, hopen we die nog echt vol te krijgen. Daarom zetten we ons blog maar eens een dag in om er schaamteloos reclame voor te maken.
Voor Terschelling is het natuurlijk nodig vijf dagen vrij te maken om daar naartoe te komen. Maar daar staat tegenover, dat we daar werken en verblijven in het prachtige decor van natuurgebied De Koegelwieck. Bovendien kun je aan deze training ter gelegenheid van de introductie, eenmalig voor een zeer lage prijs meedoen. Wat wij ervoor terug hopen te krijgen is een brede feedback op ons programma. Als je iemand kent die interesse heeft voor deze vitaliteitstraining op het prachtige eiland of als je zelf interesse hebt, dan horen we dat graag.
Erik en Eveline, 13-2-2012
|
|
Iemand zei over het artikel Essenties: “teveel woorden”. En inderdaad, het kan korter.
“Verzamel vijf woorden die voor jou ieder een essentiële waarde van het leven uitdrukken. Geen zinnen, maar woorden. Tien als je ze echt nodig hebt. Vind ze, leen ze, kopiëer ze, kijk ze af, maar maak ze van jou. Hou ze voor jezelf en dichtbij je. Bij wijze van spreken in de binnenkant van je hand. Keer er steeds naar terug als je dreigt te verdwalen in de complexe wereld.
Schrap uit het lijstje wat er bij nader inzien eens toch niet in blijkt te horen. Voeg toe wat je ineens tegenkomt en eerder over het hoofd zag.”
Erik, 9-2-12
|
|
Afgelopen zaterdag zouden we ’s morgens vroeg naar Lauwersoog rijden en dan met mensen van de Zeehondencreche naar Schiermonnikoog varen om een aantal zeehonden vrij te laten. Daaronder was ook de door ons geadopteerde zeehond die we Efi hadden genoemd. We vertrokken om half zeven van huis. Glibberend over een half bevroren snelweg, af en toe de potdichte mist inrijdend, waren we een uur later nog niet verder dan Lelystad. De buitentemperatuur ging richting min twintig, de auto kwam niet op temperatuur en er begonnen mysterieuze lichtjes te knipperen op het dashboard. We zijn omgekeerd. We zagen onszelf al met bevroren tenen langs de snelweg zitten, vragen van hulpverleners beantwoordend: ”Wat er toch in hemelsnaam zo belangrijk was om door dat weer op pad te gaan”. En als dat niet gebeurde, dan zouden we Lauwersoog waarschijnlijk toch te laat bereiken om mee te kunnen op de boot.
Gelukkig kunnen zeehonden zichzelf ook laten vrijlaten zonder nieuwsgierige blikken van sponsors, dus het dier is weer terug in zijn element en dat geeft ons altijd wel een goed gevoel. Het doet je wel denken aan de kritiek die er af en toe ook is op de opvang van zeehonden. Dat je de natuur meer zijn loop zou moeten laten. Ja, dat zou je kunnen zeggen. Maar we bedenken ons dan ook steeds weer: als we de natuur haar loop hadden gelaten, dan zou de bodem van de Waddenzee niet zo vervuild zijn geraakt in de jaren die achter ons liggen. Het is vreemd om niet spreken over “de natuur haar loop gunnen” wanneer je die natuur aan het vervuilen bent, maar het daar wél over te hebben wanneer mensen zich inzetten om dieren te helpen die dood dreigen te gaan door die vervuiling.
Wij hebben veel bewondering voor het werk van de mensen van de Zeehondencreche in Pieterburen.
Erik de Rie en Eveline Assies 7 februari 2012.
|
|
Een van de vier onderdelen van een Persoonlijk Filosofisch Concept volgens Efitál, is een onderzoek naar wat voor jou essenties in het leven zijn. Niet dé essentie, enkelvoud, maar essenties, meervoud.
Zoekend naar dé essentie ga je waarschijnlijk verdwalen in alle voetsporen van alle filosofen die je speurend naar dé essentie van het leven zijn voorgegaan. Maar zoekend naar een samenstelsel van essenties, die de kernwaardes vormen in jóuw leven, daar heb je een betere kans. Daarmee creëer je een inzicht in de manier waarop jij je leven leeft of wilt leven.
In de maalstroom van iedere dag kom je meestal niet toe aan een onderzoek naar die essenties. De drukte van de maalstroom, maar ook ieders neiging om een gesprek of confrontatie met zichzelf uit de weg te gaan, houden je vaak teveel aan de oppervlakte. De training Elementen daagt je uit om wat dieper in jezelf te zoeken. Subjectief. Er wordt ruimte gevraagd voor wat geldt voor jou. Daarna wordt het belangrijk om je af te vragen, hoe jij als mens in relatie staat tot de andere mensen om je heen. Die leven op hun beurt immers allemaal vanuit wat voor hún weer de belangrijkste essenties zijn. Dat is een van de andere drie onderdelen uit het Persoonlijk Filosofisch Concept. Daar schrijven we later weer eens wat over.
Er ligt ook een beperking in het meervoud. Zou je in staat zijn dé essentie van het leven in het algemeen te ontsluieren, dan zou je daar – als je wilt – tegen anderen over kunnen gaan preken of proberen ze ervan te overtuigen. Het vinden van jóuw essenties levert je echter iets op dat ook vooral voor jou bestemd is. Veel meer bedoeld om voor jezelf en je eigen leven een waarde aan toe te kennen, dan om wijsneuzerig aan anderen op te leggen. Dat laatste is belangrijk. Wanneer je goed om je heen kijkt en misschien ook als je eerlijk naar jezelf kijkt, dan zie je de neiging van mensen om hun ontdekkingen over wat goed- en minder goed is in dit leven, eerder te adviseren aan anderen, dan er zelf naar (proberen) te leven. Bij het zoeken naar vitaliteit, zal die manier je niets opleveren.
De vier onderdelen van een Persoonlijk Filosofisch Concept samengevoegd, creëren voor jou een helder overzicht. Dat is waar het ons om is begonnen. Een overzicht waaraan je een duidelijkheid voor jezelf kunt ontlenen die levenskracht oplevert en die je helpt om vooruit te komen. Op die manier vormt dit alles voor ons een onderdeel van het vinden en houden van vitaliteit.
Volgende keer iets over prioriteiten.
Erik de Rie en Eveline Assies, 3 februari 2012.
|
|
Vorige week kondigden we aan iets meer te zullen schrijven over wat wij noemen een Persoonlijk Filosofisch Concept. Iedereen heeft het in zich om een expert te worden op gebied van zichzelf. Iedereen die nadenkt over het leven, over de aard van zijn of haar bestaan, is een filosoof. Niet een die aan de rest van de wereld wil of kan uitleggen hoe het leven in elkaar zit, maar wel een die het voor zichzelf wil weten.
Over het leven gaan nadenken, is een heel natuurlijke beweging voor ontwikkelde mensen om te maken. Wanneer je een relatief veilig bestaan hebt, zoals in onze moderne wereld, hoef je immers weinig energie meer te stoppen in alleen maar simpelweg overleven. Dan ontstaat er vanzelf ruimte voor meer. Nu is het met voor jezélf gaan nadenken, in plaats van voor je láten nadenken zo, dat je niet halverwege op kunt houden. Tegelijkertijd, wanneer je gaat nadenken over de aard van het leven, dan is de ruimte waarin je terechtkomt, de veelheid van vragen, antwoorden, mogelijkheden en onbekendheden, zo enorm groot dat je erin dreigt te verdwalen. Zo komen mensen ertoe om halverwege op te houden met erover nadenken. De moed opgeven. Alleen.... daarmee schud je de onvrede niet van je af. Je bent begonnen ernaar te kijken. Je weet dat er iets te weten is, iets te leren is en iets te ontdekken. Iets dat de moeite waard is en misschien belangrijk voor je. Je kunt het niet beschrijven, maar je kunt het voelen. Alsof er iets is dat je nog niet kent, terwijl je toch niet meer zonder kunt.
Verder denken is nodig, maar dan zonder te verdwalen. Uitgaande van een nieuw concept, dat wel een mogelijkheid biedt om in vrijheid na te denken over de aard van je leven, maar binnen een startkader dat houvast geeft en bijdraagt aan overzicht. En dat je ooit weer de mogelijkheid biedt om eruit te ontsnappen als je dat eens wilt. Dat kader is wat wij noemen een Persoonlijk Filosofisch Concept. Het bestaat uit een aantal onderdelen. In onze volgende blogs zullen we stuk voor stuk iets meer over die onderdelen vertellen.
Erik de Rie en Eveline Assies 31 januari 2012.
|
|
|
Uit reacties op ons blog van gisteren blijkt, dat ik een indruk heb gewekt, dat het volgens mij allemaal heel gemakkelijk is. Niets is minder waar. Ik heb het leven altijd buitengewoon moeilijk gevonden. Zolang je maar wat doet, je je nergens wat van aantrekt en er niet veel tegenzit, valt het vaak wel mee. Maar zodra het niet meer allemaal rozegeur en maneschijn is, of wanneer je nadenkend begint te proberen om met bewustzijnsgroei iets meer van je leven te doorgronden, heb ik het als een hele opgave ervaren. Maar toch, uiteindelijk, wanneer je niet halverwege ophoudt met nadenken en bewustzijnsgroei, jezelf serieus neemt én de mensen om je heen serieus neemt, dan blijkt dat er een weg is uit de onvrede die het gevolg is van onduidelijkheid en halve duidelijkheid. Ik realiseer me dat het zo wel heel erg simpel klinkt en dat het in de praktijk wel ernstige toewijding en verdieping vraagt, maar toch is dat wel de weg waarlangs het lichter kan worden.
Juist omdat wij zo aan den lijve hebben ervaren dat het niet steeds gemakkelijk is en juist omdat we de angst, zoals van ‘stel je voor dat het beste in jezelf toch niet goed genoeg zou zijn’, zo goed kennen van binnenuit, maken we de training ‘Elementen’. In de hoop mensen er hun eigen nuances in te laten ontdekken, die leiden tot een samenhang en harmonie die dingen beter maakt. Dat laatste, het resultaat, dat laat zich helaas niet bloggen. Net zoals je het leven zélf niet kunt delegeren, gaat ook dit over een ervaring, waar iedereen zelf bij nodig is.
Erik de Rie, 28 januari 2012.
|
|
Het is niet zo moeilijk om een redenering te verdedigen dat goede voeding en voldoende beweging en rust, belangrijke aspecten zijn bij het vinden en houden van vitaliteit. Die samenhang wordt door iedereen doorgaans wel gezien. De samenhang tussen inspiratie en vitaliteit is niet voor iedereen even vanzelfsprekend, al is die er beslist ook. Veel mensen kennen het heel goed, dat een inspirerende ontmoeting je ineens kan vullen met enthousiasme en levenskracht, terwijl je je misschien kort daarvoor nog lusteloos voelde.
Die inspiratie kan natuurlijk helemaal te danken zijn aan de ander, degene met wie je die ontmoeting hebt. Maar gemakkelijk geïnspireerd kunnen raken, kan ook te maken hebben met vaardigheden binnenin jezelf. Een open blik naar de wereld om je heen, belangstelling voor mensen en nieuwe dingen, de neiging tot een positieve kijk op de wereld, dat zijn houdingen die een bijdrage leveren aan het vermogen om geïnspireerd te kunnen raken. En inspiratie is uiteindelijk ook een vorm van voeding.
Niet iedereen heeft die houding van nature en niet iedereen kan zo’n houding iedere dag even gemakkelijk vasthouden. Wanneer ik in deze wereld om me heen kijk, dan zie ik zoveel mensen die geen plezier meer beleven aan het leven dat ze leven, en zelfs veel die eronder gebukt gaan. Hoe kom je dan weer tot die open houding, tot enthousiasme, belangstelling en een positieve kijk?
Er zijn verschillende methodes. Één ervan is het ontwikkelen van gemoedsrust door meditatie in combinatie met een onderzoek naar de voor jou geldende essenties van je bestaan en de prioriteiten die je daarin wilt stellen. Aangevuld met een voortdurend besef van balans in de spanningsvelden waarin het leven zich afspeelt. Dat alles, samen met een bewustzijn over de relatie die je hebt tot de wereld om je heen, noemen wij een Persoonlijk Filosofisch Concept. In de komende weken zullen we over de verschillende aspecten van zo’n concept wat meer schrijven.
Zonder voeding, op alleen maar inspiratie, kom je er natuurlijk ook niet. Ook al lijken er nog altijd mensen te zijn die beweren, dat een mens zonder voeding zou kunnen leven op enkel de lucht die hij inademt.
Erik de Rie en Eveline Assies, 26 januari 2012.
.
|
|
Als het gaat over gevaren die je als mens bedreigen, zoals over gezondheid, ouderdom, dementie en dergelijke, dan valt op dat ieder zijn eigen gedachten heeft. Het zijn onderwerpen waar de mensheid mee wordt geconfronteerd zonder dat we er een echte remedie of een antwoord op hebben. Dat laat de ruimte vrij om allemaal ons eigen antwoord te maken. In een gezelschap waar zulke onderwerpen het gesprek vullen, hoor ik iemand zijn of haar eigen gedachten vertellen, gevolgd door een ander die meent dat het allemaal heel anders zit, dan wéér iemand en ga zo maar door. Soms volgen sprekers elkaar op met een eigen verhaal zonder echt naar de anderen te hebben geluisterd. Uiteindelijk blijft iedereen op zijn eigen eilandje praten en een oplossing komt er niet. Had niemand nu gelijk in het gesprek of juist iedereen?
Over dingen die het leven betreffen, die ons gewoon overkomen en waar we als mensheid geen beheersing over hebben, ben je aangewezen op wat je zelf voelt en ervaart. Het subjectieve gevoel moet tellen, want er is nu eenmaal geen objectieve norm. Het is goed om je dat te realiseren en voor jezelf ruimte te geven aan je eigen gevoelens en gedachten. Het is echter ook goed om je te realiseren dat jouw subjectieve gevoelens en gedachten wel de moeite waard zijn om met anderen te delen, maar doorgaans niet geschikt om anderen mee te overtuigen.
Vinden van vitaliteit en levenskracht is onderwerp van onze training “Elementen”. Wij werken met negen elementen. Zeg maar: negen aspecten met ieder weer hun eigen nunances, die een rol spelen in ieders leven. Die worden zo uitgewerkt dat er een programma ontstaat dat ruimte biedt voor ieders eigen invulling. “En die negen elementen”, vroeg iemand me, “zit daar nu alles in dat er is?” Nee. Iedereen die beweert dat hij alles heeft gevat in één systeem, overspeelt zijn hand geweldig. Ik ben dan ook benieuwd naar wat voor jou het tiende element zal zijn.
Erik de Rie, 23 januari 2012.
|
|
|
Het blog van gisteren heeft nogal verschillende reacties losgemaakt. Een aantal mensen die hun wens tot geloof in de kracht van het goede tot uitdrukking brengen, en anderen die beschrijven hoe moeilijk opboksen tegen de realiteit van iedere dag vaak voor ze is. Ik geloof in het leven en in deze wereld. Ik meen ook dat je haar problemen en die van jezelf, niet oplost door te doen alsof ze niet bestaan en niet door je met alleen een glimlach en goede bedoelingen uit de realiteit terug te trekken. Ik heb het zoveel zien doen en horen verdedigen, en daarna ook zo vaak de erop volgende teleurstelling gezien. Deze dagen las ik ergens (op een scheurkalender vermoedelijk): "Wat is spiritualiteit waard, als die niet is opgewassen tegen de realiteit van iedere dag?"
Ons uitgangspunt is dat er niet één oorzaak is voor alles en niet één oplossing voor alles. Dat is waarom wij zeggen: je vindt geen levenskracht door alléén verstandig eten, alléén genoeg rusten, alléén bewegen, alléén dit of alléén dat. Er is een overzicht nodig over een aantal aspecten van je leven. Jouw leven, dus niet zoals het werkt voor anderen, maar zoals het werkt voor jou. Zo ontstaat er een samenhang en harmonie waarin dingen elkaar kunnen versterken. Een voorbeeld: je kunt overal zien hoe mensen hun pogingen om af te vallen keer op keer opgeven omdat het niet lukt. Her en der legt men inmiddels wel uit dat dieetregels alléén niet de oplossing zijn, maar dat het om een lifestyle-verandering gaat. Dat geldt voor veel wezenlijke veranderingen waarmee je patronen wilt doorbreken. Er is enig onderzoek nodig om tot een lifestyle-verandering te komen die werkelijk bij jóu past en die niet is gekopieerd van bijvoorbeeld een tot de verbeelding sprekende televisiepersoonlijkheid. Om angsten het hoofd te bieden, heb je werk te doen aan het bereiken van een zekere emotionele rust. Om niet midden tussen alle mensen om je heen in het emotionele kluizenaarschap te vervallen, de afzondering waar je mensen zich in treinen en bussen en op straat in kunt zien oefenen, is het nodig om je verhouding tot de mensen en de wereld om je heen onder de loep te nemen. Daarom werken wij in vitaliteitstraining niet met één uitgangspunt, maar met een samenhang tussen negen elementen. Daarom gaat het niet alleen over rust, meditatie, spiritualiteit, voeding en beweging, maar ook over je begrip van essenties en prioriteiten, de ontwikkeling van een gevoel van balans en de juiste maat, en over je verhouding tot de mensen om je heen. Zo werk je in het volle besef van de realiteit aan de groei van het goede. Ik geloof daarin met alles dat ik ben en voel.
Erik de Rie, 18 januari 2012
|
|
Mensen zijn op deze planeet de wezens met de hoogste intelligentie. (Al weten we het niet zeker en geeft hun gedrag wel vaak aanleiding om het ter discussie te stellen.) Een van de dingen die het oplevert is dat wij onze eigen dood, ons eigen verval, al lang van tevoren kunnen voorzien. En we zijn er bang voor.
Wanneer we de zaak objectief beschouwen, zijn we ook in staat om vast te stellen, dat het aardse leven strikt genomen een min of meer tragische aangelegenheid is. Een soort van vrije geest moet zich behelpen in een soms tekortschietend lichaam. Dat levert voortdurend te overwinnen weerstanden op en heeft aandacht en zorg nodig. Het dient ons vervolgens als voertuig om een leven te leven dat moeilijkheden op ons pad brengt, die we ook weer te overwinnen hebben. En aan het einde daarvan staat ons dan de reeds voorziene dood en het verval te wachten.
Maar, met onze intelligente en creatieve vermogens kunnen we aan dat alles heel wat veranderen. We zijn in staat om in fysieke- en geestelijke zin een leven voor onszelf te scheppen dat goed is en voldoening geeft. Alleen... we zijn dan wel weer bang dat we daarin tekort zullen schieten en heel vaak houdt ons dat tegen om er ook werkelijk iets mee te doen. Een probleem.
Is daar een oplossing voor? Het antwoord is: ja! Het kost wel wat inspanning, maar gelukkig is er wel wat aan te doen. Anders had ík het in elk geval allang opgegeven.
Ik schrijf deze regels doordat ik gisterenavond iemand tegenkwam die me weer eens uitlegde dat de wereld en de mensen aan het veranderen zijn en dat wanneer iedereen spiritueler gaat zijn te wezen, er geen moeilijkheden meer op deze aarde zullen bestaan. Ik heb het al zo vaak horen zeggen; als wens of als bewering, of een elkaar bestuivende combinatie van die twee. Maar na lang nadenken daarover, kan ik gewoon niet accepteren dat het zo eenvoudig is. Moeilijkheden zijn er voor ons om met onze intelligentie en creatieve vermogens én spiritualiteit wat mee te doen. Niet alleen voor onszelf, maar met elkaar in vriendschappen van allerlei soorten. Sommige innig en voor het leven, sommigen voor nu. Zo blijft er beweging en valt niet alles stil.
Erik de Rie, 17 januari 2012.
|
|
Deze dagen werd ik geconfronteerd met iemand die vertelde niet mee te zullen doen aan de cursus “Elementen”, omdat hij geen zin had om in “allerlei emotionele taferelen” terecht te komen. Inderdaad realiseerde ik me dat het in de afgelopen decennia, her en der wel is gaan lijken alsof een proces van persoonlijke groei niet kan zonder diep te graven in alle emotionele wonden uit het verleden, terwijl trainers en docenten zich pas tevreden tonen wanneer dat gepaard gaat met heftige emotionele uitbarstingen. Van mensen die hun intuitieve vaardigheden professioneel inzetten in (min of meer) hulp- of zorgverlenend werk met andere mensen, mag volgens mij inderdaad worden verwacht dat zij hun eigen emotionele processen tot in de diepte hebben doorgewerkt. Wanneer zij niet iedere uithoek van zichzelf goed kennen en herkennen, dan kunnen ze er immers niet zeker van zijn of dat wat zij in de relatie met hun cliënt voelen, ervaren en bespeuren, nu te maken heeft met die cliënt of met henzelf.
Er is naar mijn inzicht echter een misvatting gegroeid, dat iedere persoonlijke groei en ontwikkeling alleen maar gepaard kan gaan met het in groepsverbanden min of meer publiekelijk herbeleven van iedere oude emotionele last die binnenin jezelf te vinden is. Ik durf na jaren lessen volgen en geven zelfs de stelling aan dat er docenten zijn, die juist die zichtbare emotionele uitbarstingen en herbeleving van cursisten nodig hebben, om een soort van bevestiging voor zichzelf te krijgen dat ze goed bezig zijn. Wanneer dat zo is, dan duidt dat op een onvermogen. “Er gebeurt wel veel”, is het commentaar waarmee ik de tevredenheid over allerlei onrust in groepen achteraf vaak tot uitdrukking heb horen brengen. Soms zeer onterecht.
Groei en persoonlijke ontwikkeling, of dat nu op zoek naar levenskracht en vitaliteit is of iets anders, is niet een proces van een paar avonden of dagen of weken. Het is het proces van een leven. Dát is wat je doet in de loop van dit bestaan. Groei maak je door voor jezelf. Een cursus of training is er voor jou en niet om een docent een goed gevoel over zichzelf te geven.
De training “Elementen” is een introductie in een visie en een systeem dat je helpt om te groeien naar meer levenskracht. Om meer energie te vinden in de wereld dan je eraan kwijtraakt. Het systeem en de visie worden je aangereikt als kader. Met een uitnodiging om binnen óf buiten dat kader vervolgens je eigen samenhang en kleur te brengen. In je eigen tempo, met je eigen geluid of je eigen stilte, en..... voor jezelf.
Erik de Rie, 12 januari 2012.
|
|
Wanneer je objectief opzoekt in woordenboeken dan vind je dingen als: “gebaseerd op feiten en niet op meningen” en ook: “aanduiding van een reële en verifieerbare beschrijving van het object waarbij de menselijke factoren (zoals bij voorbeeld voorkeur, gewoonte, affectiviteit) tot het minimum worden beperkt”. Ergens verderop lees je nog, dat de resultaten van een marktonderzoek niet vertroebeld mogen worden door de persoonlijke mening, visie en gevoelens van de onderzoeker.
Zoek je het woord subjectief op dan vind je: “beïnvloed door je persoonlijke mening en gevoelens” en ook: “aanduiding van een waarneming die samenhangt met de gedachte of de gevoelens van een individu”.
Als je een onderzoek wilt doen naar de aard van het leven in objectieve zin, dus inderdaad “gebaseerd op feiten en niet op meningen”, dan ben je kansloos. Wij kunnen de ware aard van het leven in objectieve zin nu eenmaal (nog) niet doorgronden. Het volgen van algemene normen en waarden als leidraad, geeft ook geen zicht op de ware aard van het leven; hooguit op de huidige stand van de maatschappelijke moraal.
Wat je wel tot je beschikking hebt om meer zicht op je leven te krijgen, is het súbjectieve onderzoek, dat uitgaat van de vraag: “hoe is het voor jou?” en dat zich juist wel richt op jouw gevoelens, mening en visie. Als je vervolgens in staat bent om je mening en visie ook te laten veranderen en groeien, je zonder oordeel ook open kunt stellen voor wat andere mensen in hún subjectieve onderzoek hebben ontdekt, en je bent bereid tot een ernstig onderzoek naar de verantwoordelijkheden die we als mensen naar elkaar én naar onszelf toe hebben, dan ben je toch een heel eind op weg.
In de training “Elementen” gaan we uit van dat subjectieve onderzoek, maar gekoppeld aan de vraag: “Hoe verhouden mijn leven en dat wat ik nodig heb, zich tot het leven en de noden van de mensen om mij heen?“ Een onderzoek dus dat zich eerst naar binnen keert en dan weer naar buiten.
Erik de Rie 9 januari 2012.
|
|
|
Vandaag schrijf ik over iets van de probleemstelling die wij voor ons hebben gezien bij het ontwikkelen van de training " Elementen".
Een Probleem
De richting die je wenst voor jezelf
gaat vaak in tegen de richting
van de dingen om je heen.
Tegelijk is er de neiging van de mens
om voor alles een machine te maken
en te streven naar comfort,
zodat we niet steeds hoeven werken
tegen de weerstand van de wereld in.
En door ons raast een stof
die de cellen van je lichaam daarna
een gevoel van welbevinden geeft,
zodat ze voelen: "Zo is het goed."
En iedere cel apart, is zich daarvan bewust.
Maar intussen word je minder sterk.
Bij een volgende weerstand of obstakel,
kun je iets minder tegenkracht uit jezelf halen,
wat we meestal weer op proberen te lossen
met nog iets meer hulp van buiten,
voor nog iets meer comfort.
Een cirkel is geboren,
en om daaruit te ontsnappen
heb je de weerstand te overwinnen,
die er altijd al was in de wereld om je heen
en ook een gevecht te leveren
tegen elke cel in je systeem
Die je als een junk verleidelijk toeschreeuwt:
"Doe geen moeite, want zoals het is, is het goed."
Het menselijk systeem is zo complex dat we er nog maar net iets van beginnen te begrijpen. Strijden tegen de krachten van verleiding, in de wereld om je heen en binnenin jezelf, om te zorgen dat ze je niet afleiden van de weg die je zou willen volgen, dat is geen kleinigheidje. Het is niet iets dat je met een slogan, one-liner of af en toe een affirmatie af kunt doen, en ook niet met een crashdieet met flauwekulverhalen; al willen we onszelf dat nog zo graag laten geloven. Ook anderen willen ons dat graag laten geloven; vaak om eraan te verdienen. Maar zoiets als "Snoep verstandig; eet een appel" is eenvoudigweg niet toereikend. Het vraagt een bredere aanpak en dus zorgvuldig onderzoek over verschillende aspecten van je leven, met ernstige toewijding en discipline. In de training "Elementen" proberen we te laten zien dat dat ook leuk kan zijn. We hebben die aspecten geordend met negen elementen in een overzichtelijk kader, van waaruit je de voor jou werkende samenhang kunt zoeken. Wij vinden dat een mooi avontuur.
Een leven vormgeven kost wel wat moeite, maar het is te doen. Het goede nieuws is: je hoeft er geen haast mee te maken; je mag er je leven de tijd voor nemen. Ermee beginnen, dat is wel een doorslaggevende stap.
Erik de Rie & Eveline Assies, 5 januari 2012
|
|
| |
| |
|
|
